تقدیم به جادی عزیز.

کلمه برنامه نویس گاهی در موارد محدود و گاهی در معنای عمومی تر استفاده می شود.در معنای محدود، برنامه نویس کسی است که الگوریتم را به برنامه کامپیوتری تبدیل و یا ترجمه می کند. این برنامه چیزی است که دیگران طرح آن را ریخته اند و برنامه نویس،آن طرح را به شکلی دقیق و درست به صورتی که برای کامپیوتر قابل فهم است در می آورد. در این کار، برنامه نویس باید به یکی از زبانهای برنامه نویسی مسلط باشد و بتواند هر ساختاری را که لازم است با آن زبان پیاده کند.
درحالیکه این کلمه به معنای مشخص ذکر شده است، برنامه نویس همچنین به کسی گفته می شود که در یکی از مراحل شکل گیری الگوریتم و یا کد نویسی تلاش می کند. در این معنای عمومی تر،قسمتی از وظیفه برنامه نویس این است که قسمت کوچک و مشخصی از یک برنامه را کد نویسی کند، ولی کار دیگر او توسعه مشخصات، طراحی، الگوریتم نویسی و تست برنامه است. در این حالت، برنامه نویس ممکن است به معنای رفع کننده مشکل بوسیله کدنویسی باشد.

از افسانه های مرسوم درباره توسعه دهندگان نرم افزار اینست که اغلب در یک اتاق بدون پنجره نشسته اند و برای خودشان کار می کنند و تنها با کامپیوتر روبرویشان ارتباط دارند. اگرچه این تصویر بسیاری از برنامه نویس ها ( بخصوص در روزهای اولیه پیشرفت کامپیوتر) است، امروزه این نما بطور عموم صحیح نیست. بیشتر به این دلیل که تنها برنامه های موفق هستند که با نیاز مصرف کننده اش ارتباط برقرار کند. این روزها برنامه نویس ها باید بتوانند با مشتریان خود ارتباط موثری برقرار کنند، برنامه نویس ها باید بتوانند به خوبی به حرف مشتری هایشان در باره نرم افزار گوش کنند و همچنین بتوانند سوالات درستی را برای مشخص شدن نیازها از آنها بپرسند.
درواقع، نرم افزارهای تولید شده امروز بسیار بزرگ تر و پیچیده تر از آن هستند که یک برنامه نویس مستقل به تنهایی بتواند آنها را بنویسد. برنامه های کامپیوتری بوسیله گروهی از افراد تولید می شوند. هر عضو این گروه نقش بسیار مهمی دارد و موفقیت هنگامی حاصل می شود که همه تلاش و همکاری مناسبی با دیگران داشته باشند. فردی که به تنهایی و بصورت ایزوله کار می کند می تواند تولیدات بسیار خوبی داشته باشد ولی محصول وی ممکن نیست بدون ارتباط و همکاری از سایر محصولات بهتر شود.
برای مشخص شدن این موضوع خوب هست بدانید که در کمپانی های بسیار تکنولوژیک و از نظر حرفه ای ها در صنعت دو مشخصه بسیار مهم به شرح زیر است:

- برنامه نویس ها باید در برقراری ارتباط مهارت داشته باشند.
- برنامه نویس ها باید بتوانند در کار گروهی شرکت کنند.

حرفه ای ها در اینکه کدام یک از این مشخصه ها مهم تر است اختلاف نظر دارند ولی همگان با هم اتفاق نظر دارند که هر دو مهم است و مهارت های تکنیکی هرگز الویتی بالاتر از ۳ را به خود اختصاص نمی دهند. این واقعیات شاید با آن استریوتایپی که در ذهن ها در مورد افراد ایزوله و کم حرف وجود دارد همخوانی نداشته باشد.